Van de week werd eindelijk zeker dat we ook nog naar Durban (Zuid-Afrika) gaan. Gelukkig maar, want dan kan ik mooi afstappen. Uiteindelijk zijn we de 31e vertrokken uit Sattahip. Oud en nieuw hebben we op zee gevierd. Die ouwe had zelfs vuurwerk en champagne geregeld, en de koks hadden oliebollen gemaakt. Even voor middernacht was de hele bemanning op de brug en hebben we er samen even op gedronken.
Vorig weekend hebben we nog een dag voor anker gelegen in Singapore, voor brandstof en nieuwe voorraden. Het bunkeren ging vooral op het eind erg traag, 's avonds tegen tienen hebben we die bunkerboot losgegooid en de boel beneden opgestart. Inmiddels varen we op de Indische plas en zijn de eerste slachtoffers van een bewegend schip alweer gevallen. Twee man zeeziek, en één man van de trap gelazerd, dat is een goede score na één dag. We zijn door Sunda strait gegaan (tussen java en sumatra door) en niet door straat Malakka, omdat het weer vaak wat beter is richting zuiden. We varen ook nog op beperkt vermogen, omdat er een koelwaterleiding is gaan lekken. Die hebben we losgehaald en inmiddels best goed opgelapt, maar we varen nu nog met één koeler minder. Vanmiddag gaan we de pijp terugzetten en kan het gas weer op de plank. Als het weer dan een beetje meezit zijn we de 17e in Durban. Daar kan ik dan mooi afstappen, waarschijnlijk samen met de 2e stuurman. Das een toffe peer, dus das wel zo gezellig.
Tot snel!
dinsdag 5 januari 2010
zaterdag 26 december 2009
Khorb koon
Hier eindelijk weer een verhaaltje, dit keer vanuit Thailand. We liggen hier nu ongeveer een week, en voorlopig zijn we nog niet weg. Taiwan ligt al weer ver achter ons, en Australië hebben we ook weer bezocht, om het staal te lossen. Daarna zijn we naar een plaatsje aan de oostkust van Australië geweest. Port Alma, heette het en er was in de verste verte niks te bekennen. Een uitgestrekt woestijnachtig landschap, een riviertje, wat silo’s en bergen mineralen en een kade voor hooguit twee schepen. Er lag nog een ander schip van spliethoff, dat had problemen met de kranen (en met de machinisten…).We hebben daar een aantal dagen gelegen om ammoniumnitraat te laden. Dat spul is een grondstof voor explosieven, gebruikt in de mijnbouw. Op zich zelf is het niet gevaarlijk, maar je moet er geen brandbare spullen bijgooien. Dat spul hebben we in drie verschillende Indonesische havens gelost. Helaas lagen we de eerste twee havens voor anker en hadden we in de laatst haven te weinig tijd om de wal op te gaan.
Na Indonesië zijn we naar Sattahip, Thailand gevaren, daar zijn we de 14e aangekomen en we liggen er nog steeds. We zijn hier voor een lading met een aantal modules voor een oliemaatschappij. Het zijn 4 modules, waarvan 2 met een gewicht rond de 120 ton. Voor de rest nog een hele zooi constructiestaal en containers. Het moet allemaal naar Nigeria, en laat ik daar nou liever niet heen gaan, haha. Het is dus een relatief zware lading, dat bleek wel toen zo’n module hier de bocht om moest, op een speciale trailer met ongeveer 280 wielen. Ze kregen het niet snel voor elkaar, ook niet met twee vrachtwagens ervoor. De eerste dag kwam er dus al niks van en toen dat ding eindelijk langszij stond de volgende dag deed het volgende probleem zich voor. Omdat het maximale hijsvermogen van elke kraan 120 ton is, werd het gevaarte met twee kranen ingepikt. Bleek hij dus zwaarder te zijn dan opgegeven, en daardoor kon hij niet ver genoeg in het ruim neergezet worden. Uiteindelijk ging hij dus weer terug op de trailer, en gingen de mannen druk aan het denken hoe dat spul toch in het ruim moest komen. Uiteindelijk hadden ze bedacht het hijsgerei uit te breiden, zodat de ene kraan wat meer gewicht overnam van de andere, zodat hij niet in z’n overload kwam en verder kon reiken. Deze manier was nogal omslachtig, maar die dingen stonden uiteindelijk toch mooi op hun plaats. Ik kon me toen ook mooi nuttig gaan maken, er moest het nodige vast gelast worden in het ruim. Ben dus een aantal dagen met het fillippijnse machinekamerhulpje staal aan elkaar aan het bakken geweest, om het geheel allemaal op z’n plek te houden op zee.
Ben hier ook al meerdere keren de wal op geweest. Vlakbij op het terrein zijn wat van die typische winkeltjes. Daar hebben we al een paar keer ’s avonds gezeten voor een biertje. Die ouwe heeft er zelfs een keer een feestje georganiseerd met de mensen van het winkeltje. Ze hadden de boel helemaal versierd en lekker eten op tafel gezet. Ik kan nu zeggen dat ik een heel klein beetje Thais kan, khorn koob (khoan kab) betekend bedankt. Ik wilde ook wel een keer wat meer zien dan alleen het haventerrein, dus ben de volgende dag met mijn persoonlijke gids de boer op geweest. Ik sprak een local die wel voor taxichauffeur wilde spelen en ik had gehoord over wat leuke dingen in de buurt. Even een deal gemaakt en toen op een zondagmiddag naar de olifanten, de apen en de vissen in underwaterworld. Ik heb een ritje op zo’n machtige reus gemaakt, dat was heel apart. Ik zou als olifant liever in de vrije natuur leven, maar ze hebben er volgens mij weinig van en paarden worden ook bereden. Mocht zelfs nog even op z’n nek zitten, net als de chauffeurs. Er was ook nog een apenshow daar, dus dat moest ik ook even zien. Ik werd natuurlijk met mijn zojuist aangeschafte kokosnoot op de eerste rij geplaatst, alwaar mij dat ding snel afhandig werd gemaakt door zo’n slimme harige rakker, hahaha. Hij lustte dat sap ook wel, dus ik hielp hem maar een beetje met z’n rietje vasthouden, mooi beest. Ik was zeker onder de indruk van wat ze die dieren allemaal geleerd hebben, slimme beesten. Daarna heb ik nog een bezoek gebracht aan het aquarium bij Pattaya, ook mooi. Ooit van een kokosnootkrab gehoord? Ik heb hem gezien, het is de grootste landkrab ter wereld en hij eet onder andere kokosnoten.
Het is hier al met al flink uitgelopen, we zouden allang weer onderweg moeten zijn. De planning aan de wal is hier slecht, soms komen ze zomaar weer met wat lading en soms moeten we dagen wachten. Als het goed is komen de laatste paar containers de 30ste, en dan zouden we diezelfde dag nog weg kunnen. Dan is het 2 dagen varen naar Singapore voor brandstof en dan waarschijnlijk via Durban, Zuid Afrika (2 weken varen) naar Nigeria. In Durban staan nog wat containers die ook die kant op moeten en wij komen er bijna langs, dus die zijn waarschijnlijk ook voor ons. Inmiddels heb ik ook een afstudeeropdracht, waarmee ik ergens de twee helft van januari mee kan beginnen. Ik hoop er dus af te kunnen in Durban, of misschien al eerder in Singapore. Beetje jammer alleen dat het allemaal nog niet zeker is, wanneer we daar zijn. Het zou me niks verbazen als die laatste lading later komt dan de 30ste. We wachten het maar af… Het eind is nu in ieder geval echt in zicht.
Oja, voor ik het vergeet, nog even op de valreep: fijne kerstdagen. Hier zijn we lekker vrij, heb warempel een keer uit kunnen slapen. Voor de rest lekker eten en we hebben zelfs wat zitten zingen met gitaarbegeleiding van de bootsman en de Filippijnse stagiaire. Ook de in Azië razendpopulaire karaokeset is uit de kast getrokken, wat klinkt dat toch altijd belabberd, haha.
Na Indonesië zijn we naar Sattahip, Thailand gevaren, daar zijn we de 14e aangekomen en we liggen er nog steeds. We zijn hier voor een lading met een aantal modules voor een oliemaatschappij. Het zijn 4 modules, waarvan 2 met een gewicht rond de 120 ton. Voor de rest nog een hele zooi constructiestaal en containers. Het moet allemaal naar Nigeria, en laat ik daar nou liever niet heen gaan, haha. Het is dus een relatief zware lading, dat bleek wel toen zo’n module hier de bocht om moest, op een speciale trailer met ongeveer 280 wielen. Ze kregen het niet snel voor elkaar, ook niet met twee vrachtwagens ervoor. De eerste dag kwam er dus al niks van en toen dat ding eindelijk langszij stond de volgende dag deed het volgende probleem zich voor. Omdat het maximale hijsvermogen van elke kraan 120 ton is, werd het gevaarte met twee kranen ingepikt. Bleek hij dus zwaarder te zijn dan opgegeven, en daardoor kon hij niet ver genoeg in het ruim neergezet worden. Uiteindelijk ging hij dus weer terug op de trailer, en gingen de mannen druk aan het denken hoe dat spul toch in het ruim moest komen. Uiteindelijk hadden ze bedacht het hijsgerei uit te breiden, zodat de ene kraan wat meer gewicht overnam van de andere, zodat hij niet in z’n overload kwam en verder kon reiken. Deze manier was nogal omslachtig, maar die dingen stonden uiteindelijk toch mooi op hun plaats. Ik kon me toen ook mooi nuttig gaan maken, er moest het nodige vast gelast worden in het ruim. Ben dus een aantal dagen met het fillippijnse machinekamerhulpje staal aan elkaar aan het bakken geweest, om het geheel allemaal op z’n plek te houden op zee.
Ben hier ook al meerdere keren de wal op geweest. Vlakbij op het terrein zijn wat van die typische winkeltjes. Daar hebben we al een paar keer ’s avonds gezeten voor een biertje. Die ouwe heeft er zelfs een keer een feestje georganiseerd met de mensen van het winkeltje. Ze hadden de boel helemaal versierd en lekker eten op tafel gezet. Ik kan nu zeggen dat ik een heel klein beetje Thais kan, khorn koob (khoan kab) betekend bedankt. Ik wilde ook wel een keer wat meer zien dan alleen het haventerrein, dus ben de volgende dag met mijn persoonlijke gids de boer op geweest. Ik sprak een local die wel voor taxichauffeur wilde spelen en ik had gehoord over wat leuke dingen in de buurt. Even een deal gemaakt en toen op een zondagmiddag naar de olifanten, de apen en de vissen in underwaterworld. Ik heb een ritje op zo’n machtige reus gemaakt, dat was heel apart. Ik zou als olifant liever in de vrije natuur leven, maar ze hebben er volgens mij weinig van en paarden worden ook bereden. Mocht zelfs nog even op z’n nek zitten, net als de chauffeurs. Er was ook nog een apenshow daar, dus dat moest ik ook even zien. Ik werd natuurlijk met mijn zojuist aangeschafte kokosnoot op de eerste rij geplaatst, alwaar mij dat ding snel afhandig werd gemaakt door zo’n slimme harige rakker, hahaha. Hij lustte dat sap ook wel, dus ik hielp hem maar een beetje met z’n rietje vasthouden, mooi beest. Ik was zeker onder de indruk van wat ze die dieren allemaal geleerd hebben, slimme beesten. Daarna heb ik nog een bezoek gebracht aan het aquarium bij Pattaya, ook mooi. Ooit van een kokosnootkrab gehoord? Ik heb hem gezien, het is de grootste landkrab ter wereld en hij eet onder andere kokosnoten.
Het is hier al met al flink uitgelopen, we zouden allang weer onderweg moeten zijn. De planning aan de wal is hier slecht, soms komen ze zomaar weer met wat lading en soms moeten we dagen wachten. Als het goed is komen de laatste paar containers de 30ste, en dan zouden we diezelfde dag nog weg kunnen. Dan is het 2 dagen varen naar Singapore voor brandstof en dan waarschijnlijk via Durban, Zuid Afrika (2 weken varen) naar Nigeria. In Durban staan nog wat containers die ook die kant op moeten en wij komen er bijna langs, dus die zijn waarschijnlijk ook voor ons. Inmiddels heb ik ook een afstudeeropdracht, waarmee ik ergens de twee helft van januari mee kan beginnen. Ik hoop er dus af te kunnen in Durban, of misschien al eerder in Singapore. Beetje jammer alleen dat het allemaal nog niet zeker is, wanneer we daar zijn. Het zou me niks verbazen als die laatste lading later komt dan de 30ste. We wachten het maar af… Het eind is nu in ieder geval echt in zicht.
Oja, voor ik het vergeet, nog even op de valreep: fijne kerstdagen. Hier zijn we lekker vrij, heb warempel een keer uit kunnen slapen. Voor de rest lekker eten en we hebben zelfs wat zitten zingen met gitaarbegeleiding van de bootsman en de Filippijnse stagiaire. Ook de in Azië razendpopulaire karaokeset is uit de kast getrokken, wat klinkt dat toch altijd belabberd, haha.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Volg de