De volgende dag werd er vóór aanvang van het laden bepaald hoeveel gewicht er precies aanwezig was aan boord. Hiervoor kwam speciaal iemand aan boord, om alle diepgangen op te nemen en er aan te rekenen. Ná laden wordt dit nogmaals gedaan, het verschil is dan gelijk aan de geladen hoeveelheid. Best interessant om mee te kijken. Dat zand zelf is superfijn, en dus erg duur (zie vorige bericht). Hier vindt je waar het zoal voor gebruikt wordt: http://www.periodieksysteem.com/elem_nl.cfm?IDE=Zr . Het werd via een lopende band door een trechter het ruim ingestort. Ik heb in het begin even meegekeken, maar kreeg al gauw vrij om de wal op te gaan.
Grappig stadje, dat Portland. Doet een beetje Brits aan, de winkeltjes enzo. Eerst even een stuk door de haven gelopen en ook nog langs de rotskust naar de vuurtoren. Even kunnen internetten, een praatje gemaakt met een stel vissers op de pier en zelfs nog even in de lokale pub beland. Op de terugweg nog even langs het zeemanshuis voor een belletje. ’t Wordt gerund door vrijwilligers, er stond deze keer een stel op leeftijd achter de toonbank. De man liet blijken dat hij een beetje nederlands sprak, hij vroeg waar ik precies woonde. Toevallig heeft hij een tijdje bij de hoogovens gewerkt, vlakbij m’n woonplaats. Heel tijd met hem staan ouwenelen, blijkt dat hij ook een terreinwagen heeft en gek is van terreinrijden. Haha, even wat stoere offroadverhalen uitgewisseld en uiteindelijk heb ik een hele berg tijdschriften en zelfs wat dvd’s van hem gehad! Kwammie zelf nog naar het schip brengen na het werk, supertof.
De volgende dag zijn we weer vertrokken, op ons oude plekkie kwam nu een schip dat vee vervoerd. Die lag al voor anker te wachten tot wij plaats zouden maken, kwam even 60.000 schapen halen… Na klein dagje varen kwamen we ’s ochtends vroeg aan in Bell Bay, Tasmanië. Zootje pruimenweer, je staat er niet echt bij stil dat het in Australië ook erg koud kan zijn, maarja, we zaten immers ver in ’t zuiden. Mooi stukje gevaren over de Tamar River, beetje m’n ding gedaan op de brug en geholpen met het opengooien van de ruimen. Hier werd er geladen door een kraan met een kiepbakkie eraan. Dat ding werd steeds op de kade gezet, waarna een vrachtwagen hem volstortte met die steentjes. Die dingen reden af en aan… De ochtend daarna zijn we afgemeerd en vlakbij weer voor anker gegaan. We moesten plaats maken voor een ander schip, maar konden nog niet verder richting riviermonding, omdat het tij nog te laag was. Het weer werd steeds beter en het begon er steeds mooier uit te zien buiten, best een mooie omgeving. ’s Middags kwam de loods om ons te helpen met naar buiten varen, het laatste stukje mocht ik van de kap ook ff aan ’t roer.
Inmiddels zijn we alweer een dikke week aan het varen, met bestemming Kao-hsiung, Taiwan. Daar gaat een deel van de lading gelost worden, waarna we verder varen naar Qingdao, China, om dat dure zand te lossen. We worden alleen nogal opgehouden door het weer, er woeden hier verderop twee tyfonen. Vorige week is er al één aan land gekomen in de Fillipijnen, grote ravage was het gevolg. Nu is er een tweede ook langsgeweest, en een derde blijft als het goed is op de oceaan. Omdat je daar echt niet in wil zitten met het schip, hebben we het een beetje afgewacht. Het is maar de vraag wat die dingen doen, we krijgen elke 3 uur updates via de telex en houden alles bij. De kapitein gaat binnekort een beslissing nemen misschien ten westen van de Fillipijnen te gaan varen, als het goed is hebben we daar veel meer beschutting. Oorspronkelijk zouden we ten oosten van de Fillipijnen langsgaan. We wachten het nog even af.
Van de week voeren we door een bruinachtige mist, een mixje van nevel en woestijnzand, het dek werd er helemaal smerig van. Het wordt weer steeds warmer buiten, de 30 graden wordt makkelijk gehaald. Best lekker zou je zeggen, ware het niet dat de airco in de accommodatie het niet doet. Lekker zweten tijdens werk is niet erg, maar het is echt niet fijn om ook nat van ’t zweet in je bed te liggen. Gelukkig kunnen we de nodige deuren en patrijspoorten openzetten voor ‘frisse’ buitenlucht. Ja, tussen haakjes, want soms slaan de uitlaatgassen je binnen op je keel. Maar goed, het is even niet anders, je raakt er aan gewend. Daarnaast hebben we nu een klein zwembadje gemaakt aan dek, voor welkome verkoeling in de vrije uurtjes.
Deze reis zijn we ook de evenaar weer over gegaan, de meesten van jullie weten wel wat dat betekend: gedoopt worden door Neptunus. We zijn best een tijdje bezig geweest met de voorbereidingen. Dikke voorpret, leuk om het dit keer van de andere kant mee te maken (vorige keer was ik ook de sigaar). Ik was één van de piratenhulpjes van Neptunus. We haalden de 5 ongelukkigen (seababies) met de koffietijd op om ze te ketenen en op te sluiten, zodat wij de nodige spullen klaar konden zetten. Ze hebben het allemaal goed doorstaan, moet zeggen dat ik er wel iets makkelijker van af ben gekomen, gelukkig had ik m’n certificaat(bewijs) mee. Ze werden al de hele week zenuwachtig gemaakt met heftige telexberichten, zogenaamd van neptunus. Uiteindelijk zou het zogenaamd niet doorgaan, vanwege het drukke schema van de heerser van de oceanen. De dag werd afgesloten met een barbecue op ’t achterdek, natuurlijk met de nodige alcoholische versnaperingen. Best gezellig, zelfs nog aan het armpjedrukken geweest, vanzelfsprekend kon ik de kapitein niet verslaan, haha.
Inmiddels is er ook weer internet aan boord, dat heeft wel even geduurd. Tussen Taiwan en China hebben we alleen helaas weer geen bereik. Na Qingdao gaan we terug naar Kao-hsiung, voor een lading staal en een jacht. Dan terug richting oostkust Australië (Brisbane, Port Kembla, Melbourne en Adelaide). Jullie horen wel weer wat van me!
Volg de