Vanaf het zuidelijk halfrond
Inmiddels zijn we weer een aantal dagen verder, er is weer genoeg gebeurd. De zenders welke op de zeebodem worden neergezet voor positiebepaling waren verder geprepareerd. Op een gegeven moment ging ik weer met de 1e stuurman mee naar het weather deck, waar die dingen aan een staaldraadje over boord worden gezet. Na wat instructies ging hij terug naar de brug om de transponders in het systeem te krijgen. Eén van de twee hadden we op de zeebodem staan, maar deze kregen ze niet aan de praat. De andere transponder heb ik toen ook laten zakken, deze ging echter maar tot een meter of 14 diep, hij belandde vanwege de stroming op de bakboord drijver. Beide dus weer omhoog gehaald, er zijn zat andere referentiesystemen. Hierbij hoort ook nog een systeem met lasers, er worden dan spiegels gemonteerd op de installatie waar aan gewerkt wordt, en de apparatuur haalt hier dan een afstand en richting uit. Er waren twee van deze spiegels klaargemaakt onderin één van de kranen, terwijl er drie nodig waren. Ik werd dus op pad gestuurd om te zorgen dat dit goed gebeurde, de mannen op de brug stuurden een voorman van de dekploeg naar me toe. Ik liet zien wat de bedoeling was en hij regelde een lasser die de bevestiging maakte, nog wat klemmen en ik kon het geheel in elkaar zetten.
Het plaatsen van de module op FPSO Ceiba ging gesmeerd. Ik heb op aanraden van de stuurmannen het geheel vanaf dek gevolgd.
Erg gaaf om het van dichtbij te zien, ik kon één van de spiegels op een meter of 40 zien hangen. Dit was gedaan door iemand van ons (assistent superintendent) die daar al aan boord was gekomen voor de voorbereidingen. Er was ook nog een filmploeg aan boord, zij waren volgens mij van de klant. 
Ik heb inmiddels al aardig wat uurtjes door het schip gestruind. Meerdere korte rondjes met één van de stuurmannen. Vrijdag ben ik op eigen houtje naar beneden gegaan, in de machinekamer loopt ook een nieuwe assistent machinist rond. Hij kent de weg ook nog niet heel goed, dus we hebben samen van alles opgezocht. Ik heb onder andere vier van de zes thrusters (360˚ draaibare schroeven) van dichtbij gezien. Ten minste, zo dicht bij als mogelijk, zonder nat te worden, van binnenuit dus. Dat betekend een heel groot aantal trappen en ladders op en af. Heb vrijdag in totaal een uurtje of vier rondgelopen, en ik heb nog lang niet alles gezien. Het is buiten overdag minimaal 30˚ graden, dan voelt een gekoelde ruimte voor elektronica opeens erg fris aan.
De eerste muster drill heb ik ook meegemaakt, ik kwam toen net weer op de brug van m’n ‘rondje’ en kreeg meteen een zwemvest in m’n handen geduwd. Het enige wat de meeste crewmembers hoeven te doen, is met een pasje langs een lezertje bij een toegewezen lifeboat.Zaterdag waren er ook nog twee firedrills, in elke wachtperiode ééntje. Ik heb ze allebei meegemaakt vanaf verschillende plekken, best leuk om mee te maken en ook leerzaam. De eerste keer liep ik mee met de safety-officer, hij hield in de gaten hoe alle betrokken crewmembers reageerden. Er was zogenaamd brand in de machinekamer van een kraan, er waren bordjes neergezet met rook en verderop met vuur. Vlakbij lag een dummy, bij een schakelbord, die had dus zogenaamd een optater gehad waardoor onder andere z’n haar overeind stond. Goed, de fireteams werden gealarmeerd, eerst kwam het quick response team, zij stelde het slachtoffer veilig, daarna het firefighting team. Zij proberen hun ding te doen, net als de medic met de brancardploeg. Op de brug gebeurd natuurlijk ook van alles wat communicatie betreft, de tweede keer volgde ik het geheel vanaf daar. In de evaluaties kwamen veel punten van verbetering naar voren, maar op zich waren de reacties positief.
Mijn eerste koerswijziging met het gevaarte is ook een feit, het waren maar 3 graadjes, maar het gaf wel een stoer gevoel, dat moet ik toegeven. Inmiddels heb ik het al een paar keer vaker gedaan, uiteraard met iemand die over de schouder meekijkt. We zijn op sleep achter de Retreiver, en af en toe wijzigen we koers in overleg met hen en dan moeten we zorgen dat we er weer netjes achter komen te liggen.
Inmiddels zijn de evenaar gepasseerd, dat gebeurde vrijdag aan het begin van de middag. Best apart voor de eerste keer, maar geen vreemde taferelen met neptunus die langskwam. Waarschijnlijk maar goed ook, voor mij dan. Volgens planning komen we maandagochtend aan op locatie nabij Pt. Noire, alwaar de nieuwe stores aan boord komen en ander materiaal overgezet wordt. Daar moeten we een ander kraanschip van de firma, de Hermod ook kunnen zien. We wisselen van sleepboot, omdat de Retriever voor onderhoud richting dok moet in Europa. De Husky komt ons dan voorlopig assisteren, deze was de laatste tijd bij de Hermod in de buurt. Dan is het nog zo’n 30 mijl varen naar het volgende project, dat is een volledig nieuwe installatie, vanaf jacket en verder. Een jacket is het framewerk dat de fundatie vormt van de installatie, deze wordt met een zootje megaheipalen vastgezet op de bodem. De rest komt er daarna op.
Zondag ben ik weer op m’n gemakje alleen rond gaan struinen om alles een beetje te leren kennen. Met een paar formulieren waarop gegevens ingevuld moeten worden over bijna alles wat aan boord is, voor m’n takenboek. Wat ik tegenkwam heb ik alvast genoteerd.’s Middags was er een introductiepresentatie over persoonlijke veiligheid, veel daarvan sprak voor zich vond ik. Het eten was echt culinair, da’s altijd op zondag, schijnt. Dit keer had ik (er was nog meer keus): carpaccio van vis (zalm en witvis), gestoofde zeebaarsfilet met zalm, frietjes en worteltjes als hoofdgerecht en een gebakje met slagroom, aardbeien en van die chocoladesauspatroontjes op het bord als dessert. We hebben momenteel een hele goede kok, Bertus, aardige kerel. Ik kreeg ’s avonds zelfs nog een keer een carpaccio voor op m’n boterhammetjes.
Goed, dat was het weer voorlopig. Grote groeten!
Inmiddels zijn we weer een aantal dagen verder, er is weer genoeg gebeurd. De zenders welke op de zeebodem worden neergezet voor positiebepaling waren verder geprepareerd. Op een gegeven moment ging ik weer met de 1e stuurman mee naar het weather deck, waar die dingen aan een staaldraadje over boord worden gezet. Na wat instructies ging hij terug naar de brug om de transponders in het systeem te krijgen. Eén van de twee hadden we op de zeebodem staan, maar deze kregen ze niet aan de praat. De andere transponder heb ik toen ook laten zakken, deze ging echter maar tot een meter of 14 diep, hij belandde vanwege de stroming op de bakboord drijver. Beide dus weer omhoog gehaald, er zijn zat andere referentiesystemen. Hierbij hoort ook nog een systeem met lasers, er worden dan spiegels gemonteerd op de installatie waar aan gewerkt wordt, en de apparatuur haalt hier dan een afstand en richting uit. Er waren twee van deze spiegels klaargemaakt onderin één van de kranen, terwijl er drie nodig waren. Ik werd dus op pad gestuurd om te zorgen dat dit goed gebeurde, de mannen op de brug stuurden een voorman van de dekploeg naar me toe. Ik liet zien wat de bedoeling was en hij regelde een lasser die de bevestiging maakte, nog wat klemmen en ik kon het geheel in elkaar zetten.
Het plaatsen van de module op FPSO Ceiba ging gesmeerd. Ik heb op aanraden van de stuurmannen het geheel vanaf dek gevolgd.
Erg gaaf om het van dichtbij te zien, ik kon één van de spiegels op een meter of 40 zien hangen. Dit was gedaan door iemand van ons (assistent superintendent) die daar al aan boord was gekomen voor de voorbereidingen. Er was ook nog een filmploeg aan boord, zij waren volgens mij van de klant. Ik heb inmiddels al aardig wat uurtjes door het schip gestruind. Meerdere korte rondjes met één van de stuurmannen. Vrijdag ben ik op eigen houtje naar beneden gegaan, in de machinekamer loopt ook een nieuwe assistent machinist rond. Hij kent de weg ook nog niet heel goed, dus we hebben samen van alles opgezocht. Ik heb onder andere vier van de zes thrusters (360˚ draaibare schroeven) van dichtbij gezien. Ten minste, zo dicht bij als mogelijk, zonder nat te worden, van binnenuit dus. Dat betekend een heel groot aantal trappen en ladders op en af. Heb vrijdag in totaal een uurtje of vier rondgelopen, en ik heb nog lang niet alles gezien. Het is buiten overdag minimaal 30˚ graden, dan voelt een gekoelde ruimte voor elektronica opeens erg fris aan.
De eerste muster drill heb ik ook meegemaakt, ik kwam toen net weer op de brug van m’n ‘rondje’ en kreeg meteen een zwemvest in m’n handen geduwd. Het enige wat de meeste crewmembers hoeven te doen, is met een pasje langs een lezertje bij een toegewezen lifeboat.Zaterdag waren er ook nog twee firedrills, in elke wachtperiode ééntje. Ik heb ze allebei meegemaakt vanaf verschillende plekken, best leuk om mee te maken en ook leerzaam. De eerste keer liep ik mee met de safety-officer, hij hield in de gaten hoe alle betrokken crewmembers reageerden. Er was zogenaamd brand in de machinekamer van een kraan, er waren bordjes neergezet met rook en verderop met vuur. Vlakbij lag een dummy, bij een schakelbord, die had dus zogenaamd een optater gehad waardoor onder andere z’n haar overeind stond. Goed, de fireteams werden gealarmeerd, eerst kwam het quick response team, zij stelde het slachtoffer veilig, daarna het firefighting team. Zij proberen hun ding te doen, net als de medic met de brancardploeg. Op de brug gebeurd natuurlijk ook van alles wat communicatie betreft, de tweede keer volgde ik het geheel vanaf daar. In de evaluaties kwamen veel punten van verbetering naar voren, maar op zich waren de reacties positief.
Mijn eerste koerswijziging met het gevaarte is ook een feit, het waren maar 3 graadjes, maar het gaf wel een stoer gevoel, dat moet ik toegeven. Inmiddels heb ik het al een paar keer vaker gedaan, uiteraard met iemand die over de schouder meekijkt. We zijn op sleep achter de Retreiver, en af en toe wijzigen we koers in overleg met hen en dan moeten we zorgen dat we er weer netjes achter komen te liggen.
Inmiddels zijn de evenaar gepasseerd, dat gebeurde vrijdag aan het begin van de middag. Best apart voor de eerste keer, maar geen vreemde taferelen met neptunus die langskwam. Waarschijnlijk maar goed ook, voor mij dan. Volgens planning komen we maandagochtend aan op locatie nabij Pt. Noire, alwaar de nieuwe stores aan boord komen en ander materiaal overgezet wordt. Daar moeten we een ander kraanschip van de firma, de Hermod ook kunnen zien. We wisselen van sleepboot, omdat de Retriever voor onderhoud richting dok moet in Europa. De Husky komt ons dan voorlopig assisteren, deze was de laatste tijd bij de Hermod in de buurt. Dan is het nog zo’n 30 mijl varen naar het volgende project, dat is een volledig nieuwe installatie, vanaf jacket en verder. Een jacket is het framewerk dat de fundatie vormt van de installatie, deze wordt met een zootje megaheipalen vastgezet op de bodem. De rest komt er daarna op.
Zondag ben ik weer op m’n gemakje alleen rond gaan struinen om alles een beetje te leren kennen. Met een paar formulieren waarop gegevens ingevuld moeten worden over bijna alles wat aan boord is, voor m’n takenboek. Wat ik tegenkwam heb ik alvast genoteerd.’s Middags was er een introductiepresentatie over persoonlijke veiligheid, veel daarvan sprak voor zich vond ik. Het eten was echt culinair, da’s altijd op zondag, schijnt. Dit keer had ik (er was nog meer keus): carpaccio van vis (zalm en witvis), gestoofde zeebaarsfilet met zalm, frietjes en worteltjes als hoofdgerecht en een gebakje met slagroom, aardbeien en van die chocoladesauspatroontjes op het bord als dessert. We hebben momenteel een hele goede kok, Bertus, aardige kerel. Ik kreeg ’s avonds zelfs nog een keer een carpaccio voor op m’n boterhammetjes.
Goed, dat was het weer voorlopig. Grote groeten!
Volg de