De laatste loodjes

Zo, het is alweer ruim een maand geleden sinds het laatste bericht. Dat wordt dus weer eens tijd. Ik ben inmiddels als weer een paar weken aan boord van de Thialf. Was na een week of 2,5 al klaar met de nautische opdrachten en verslagen op de Husky. Dat is dus prima gegaan, heb me ook erg vermaakt. Vond het leuk ook even mee te kunnen draaien op een ander soort schip. Het is echt niet te vergelijken met de Thialf. 350 man die door elkaar heen krioelen op het kraanschip, tegenover 15 man op de sleepboot.
De inclinatietest viel achteraf best mee. Heb de hele middag en een stuk van de avond standby gezeten ergens in één van de kolommen. Hier moest een bepaalde ballastank steeds gepeild worden, om te bepalen hoeveel gewicht er verplaatst werd. Tegelijkertijd worden de uitwijkingen van meerdere slingers genoteerd, welke opgehangen zijn aan dek. Was om een uur of half 9 klaar… Die nacht om 02.00 naar de Husky overgestapt, waarna deze voor de Thialf werd gehaakt om het mooie Curaçao weer te verlaten. Bestemming: Golf van Mexico, alwaar de volgende projectlocatie ligt.
De volgende dag al meteen begonnen met sterretjes schieten. Dat houdt in dat je met behulp van de sextant aan de hand van de sterren je positie bepaalt. Ouderwetse manier die eigenlijk alleen nog wordt gebruikt als er stagiaires aan boord zijn, maar toch leuk om te doen. Zeker als je er een beetje feeling voor krijgt. Zat de eerste paar keren al niet eens ver naast de GPS-positie (een mijl of 5). Ik liep niet echt een vaste wacht, wel aardig lange dagen gemaakt op de brug. Aardige gasten daar en een relaxte sfeer. Er is ook nog een barbecue georganiseerd op het voordek. De kok had een gigantische hoeveelheid eetwerk voorbereid, hij was er al een week mee bezig. Gezellig met de hele ploeg, pilsje erbij en lekker eten. Ook nog even twee speciale versies midgetgolf gespeeld. Of eigenlijk was het een combinatie van midgetgolf en ijshockey, hahaha. Een stick en een puk en allerlei obstakels waar je omheen moest. Ook wel een lekker gevoel dat het allemaal beweegt, dat doet de Thialf niet zomaar.
Na een dag of 10 kwamen we al aan op de projectlocatie. ’s Nachts even opgestaan om vanaf de brug mee te kijken hoe ze losgooiden. Mooi om te zien hoe dat gaat. De Husky wordt even recht onder het voordek van de Thialf gemanoeuvreerd en het geheel wordt ingehaald en netjes losgegooid. Gaaf ding, die sleper. Met 12.000 pk onder de motorkap alleen voor de voortstuwing, twee schroeven met verstelbare spoed (stand van de bladen), twee roeren en een redelijk dikke boegschroef. Het gevaarte kan een trekkracht van 160 ton leveren. Hij kan op twee plaatsen bestuurd worden, zowel voor op de brug als achter, met uitzicht op het werkdek. Hier zijn ook alle hendels en knoppen voor de winches en andere werktuigen achterop.
Enfin, nadat we die Thialf achter hadden gelaten op de projectlocatie meteen doorgestoomd naar ’s werelds grootste offshore haven: Fourchon. De volgende nacht voor de kust uitgeankerd, we wilden niet in het donker naar binnen. Het is nogal een krap haventje, waar onwijs veel schepen in en uit gaan. Daarnaast nog de nodige platforms tot vlakbij de haveningang, dus dat was een beetje te tricky. Volgende ochtend de loods aan boord. Niet met een normale loodsboot ofzo, nee gewoon een klein open speedbootje. Zag het visgerei liggen toen ik hielp met de loodsladder. Die mannen gooien vast wel eens een hengeltje uit als ze moeten wachten. Loods was een aardige kerel, apart accent hebben ze daar in Louisiana, dat wel. De nodige suppliers, crewboats, vissersbootjes en slepertjes dicht gepasseerd. Ondanks dat het een grote haven is, is hij niet erg diep. Opletten dus, en erg fijn dat er een loods was. Vooral ook vanwege de communicatie, want dat eerder genoemde accent met de eigen manier van oproepen en melden maakt het er niet duidelijker op. Wat een circus, hahaha. Het is daar ook gewoon: pik maar een plekje uit. Een kade die vrij is moet je maar snel pakken, want anders ligt er straks een ander.
We hebben daar een speciaal frame aan boord gekregen, waar een ROV (remotely operated vehicle) in komt te hangen. Je weet wel, dat is zo’n speciale duikrobot. Dat frame werd dus gepast, zodat het de volgende keer meteen neergezet kan worden. Er is ook een speciale paal geïnstalleerd met een sensor aan het einde. Deze hangt in het water en wordt gebruikt om de stroming te meten. Deze gegevens zijn van belang in verband met de constructiewerkzaamheden, het kan hier namelijk flink stromen.
In Fourchon ook even de wal op geweest. Niet dat er veel te beleven is, in de wijde omgeving alleen maar moerasland. Ben even met de 2e werktuigkundige naar het dichtstbijzijnde tankstation geweest. Even wat vreetwerk gekocht en wat gedronken in het naastgelegen casino. Geen bier voor mij in het land waar baby’s al een wapen mogen bezitten en een 16-jarige al auto mag rijden. Er was niet veel volk, alleen een paar gokverslaafde moeders. Wel even gezellig met de mevrouw achter de bar zitten praten en even een souvenir gekocht. Na een dag of drie zijn we weer vertrokken richting Thialf. Daar aangekomen hebben we een bak langszij gebracht, samen met een andere sleepboot. Wederom gaaf om te zien hoe goed die gasten kunnen manoeuvreren met dat ding.
Inmiddels dus weer terug op de Thialf, loop weer mee in de machinekamer. Een groot gedeelte van het platform is reeds geïnstalleerd. Het bestaat uit een soort van dobber (hull), welke met behulp van speciale palen vastligt. Het ding wordt dus vastgehouden door z’n eigen drijfvermogen. Die palen bestaan uit 13 stukken van elk een meter of 90, tendons genaamd. Die dingen werden één voor één van de bak opgepikt en afgehangen aan de zijkant van de Thialf. Hier werden ze in elkaar gezet tot één lange tendon, en dat dan 8 keer. Bovenop werden twee grote boeien bevestigd, om de tendons omhoog te houden. Die boeien zijn nu net verwijderd, omdat de tendons nu in de hull vastzitten. Het volgende dat gaat gebeuren is dat de pijpleidingen van de bodem opgepikt worden en ook aan de hull worden afgehangen.
Kan inmiddels steeds meer m’n bijdrage leveren in de machinekamer. Altijd leuk als je voor een interessant klusje op pad wordt gestuurd. Taken en verslagen gaan ook prima, das bijna klaar. Heb van de week ook een keer ‘meegeholpen’ met het verwelkomen van een helikopter. Dat is een taak van de safety officer, die is dan de helicopter landing officer. Hij communiceert dan met de piloot en met de radio officier van de Thialf. In de Golf van Mexico worden de mensen eigenlijk altijd met de helikopter vervoerd. Echte joekels zijn het hier, in sommigen passen wel 20 man. Er staat iemand klaar bij de schuimlansen, mocht er wat verkeerd gaan. Een derde mannetje helpt met de bagage en met de reddingsvesten omdoen enzo. Ik mocht dus even over hun schouders meekijken, dat betekend: ook een brandweer outfit aan en de oorkappen op. Het was weer zo’n joekel dit keer, een S-92 (Sikorsky), relatief nieuw. Stond helemaal te heen en weren op m’n benen, je kan maar beter wat vastpakken, anders waai je om, haha. Nieuwe mensen kwamen er uit en de offsigners gingen weer mee. Er waren wat problemen met de documenten, dus de piloot zette het gevaarte even helemaal af. Mooie gelegenheid om wat plaatjes te schieten, zo dichtbij kom je niet vaak. Toen hij eenmaal weer klaar was voor vertrek motoren weer opstarten, alle checks doen en dan weer voorzichtig de lucht in.
Het eind is voor mij nu echt in zicht. Nog drie weken en dan ben ik klaar. Sta gepland voor vertrek in week 29. Moet zeggen dat ik er erg naar uitkijk om ook in die helikopter te stappen om lekker naar huis te gaan. ’t Is toch echt lang zat zo…. Maarja, nog even doorbijten en dan is het zo ver…. Tot zover de update. Tot de volgende keer maar weer!