Elk ander normaal schip moet het droogdok in voor dit soort werkzaamheden. Das eigenlijk een garage voor schepen, waar de schepen droog komen te staan en je dus kunt werken aan het deel dat normaal onder water is. Hier hebben we het dus anders gedaan. Er zijn twee speciale bakken aan boord, habitats genaamd. Deze worden in het water gehangen en vervolgens met ballastwater en lucht zwevend gemaakt. Dan wordt zo’n habitat onder de romp gemanoeuvreerd, om de thruster heen. Vervolgens worden de trimtanks gevuld met lucht en drukt zo’n ding dus tegen de romp aan. Er is een compleet team van duikers aanwezig om dat werk allemaal te doen. Daarna wordt het zeewater uit de bak gepompt en kan het toegangsluik (mangat) in de bodem van het schip geopend worden. Als je dan de trap naar beneden neemt sta je in de bak onder het schip. Heb er meerdere keren ingestaan om te helpen. Er lekt altijd een beetje water naar binnen langs de rubberen afdichtingen, en dat water moest met een kleiner pompje weg worden gepompt. Het is een heel gedoe om zoiets helemaal naar beneden te krijgen. Van boven bij de machinekamer door de kolom via een trap of tien naar beneden, door een kleine waterdichte deur, nog 3 trappen, het mangat door de bodem van het schip en dan naar beneden in de habitat. Uiteindelijk wordt de oude thruster gedemonteerd en in de bak neergezet.
Dan gaat alles weer dicht en laten ze de bak weer vollopen met water. Vervolgens gebeurt het omgekeerde als in het begin en kan de tweede bak met daarin de nieuwe thruster naar beneden. Weer het hele proces en dan kan die geïnstalleerd worden. Dat hele gebeuren is inmiddels achter de rug, de habitats staan weer aan dek en er wordt proefgedraaid met de nieuwe thrusters.We liggen nu al een week of drie op misschien 300 m van het strand. ’s Nachts in het donker aangekomen, de volgende dag zagen de bewoners opeens een drijvende fabriek in hun achtertuin. Prachtig mooi om zo dichtbij te liggen. In het begin wat spanning over het walbezoek, maar gelukkig was het vervoer naar de wal goed geregeld. Er zijn door de steigerbouwers trappen gemaakt naar de drijvers beneden. Elke woensdagavond en van vrijdagavond tot zondagavond waren er lokale vissersbootjes om ons heen en weer te varen tussen de Thialf en de steiger in de baai. Ik kon gelukkig meerdere (mid)dagjes vrij krijgen om lekker de wal op te gaan. Was op koninginnedag de eerste die een bootje nam, even een stukje gelopen en wat mooie foto’s geschoten van de Thialf in de baai.
Daarna de bus gepakt naar Willemstad en daar een beetje de toerist uitgehangen en koninginnedag gevierd. Uiteraard de wereldberoemde pontjesbrug belopen en in het oude stadsdeel Punda geweest. Ben ook nog wat keren ’s avonds met wat anderen van de Thialf meegegaan voor een borrel in de stad enzo. Eén keer werden we door de leverancier van het verse eten uitgenodigd voor een rondleiding. Eerst even bij hem thuis gezeten, daarna even ergens in Otrabanda (west Willemstad) gegeten en toen richting Punda. Daar op een pleintje meegefeest met alle hollanders, dat waren er wel erg veel, wel gezellig dus. Gastvrije kerel, hij was erg blij met de Thialf als klant, daar is weer heel wat eetwerk naartoe gegaan.Heb zelfs nog twee keer kunnen duiken hier, dat was echt geweldig. Afgesproken met een groepje elektriciens hier aan boord, die waren al een paar keer hier in de baai geweest. Steeds hier in de baai bij het duikschooltje spullen gehuurd en dan met de taxi naar een mooie stek. Een hele set spullen koste 54,25 Antiliaanse guldens, das nog geen 20 euro. Echt geen drol dus. Taxi is wat duurder maar dat maakt dan niet veel meer uit. De eerste stek was meer richting westen, Porto Mari. Mooi zandstrandje met onderwater twee grote rifbanken. Heel onwerkelijk om opeens tussen al dat kleurrijke spul te zwemmen. Erg mooi allemaal. De tweede keer naar de Caracas baai, das ten oosten van Willemstad, die stek heette tugboat. Daar ligt dus een wrak van een oud klein slepertje, op een meter of 4 diep. Eerst een rondje langs een steile rotswand en dan langs het wrakje. Heb daar weer mooie dingen gezien, dit keer zelfs een kleine zeeschildpad. Wat een koel beest, bleef heel relaxt hangen terwijl al die bellenblazers dichterbij kwamen. Na de twee duiken gingen we weer terug richting baai, naar het barretje boven het water, met uitzicht op de Thialf. Dat was de verzamelplek voor mensen die van boord kwamen, we hebben daar best vaak gezellig gezeten.
Wilde op een middag weer de wal op, toen ik een stuk of 5 collega’s tegenkwam op de trap naar de drijver. De assistent Hoofdwerktuigkundige zei me dat ik mee moest. Ik had eigenlijk andere plannen, maar toen ik hoorde dat ze met de oude reddingssloepen gingen was ik om. De 12 oranje reddingssloepen voorop zijn vervangen voor nieuwe en de oude zijn weggegeven/verkocht aan geïnteresseerde werknemers. Die lagen dus nog vast langszij. Wij dus met 9 man over vier lifeboats verdeeld. Ik zat met de assisten HWTK op één oranje banaan. Eerst even wat rondjes in de baai gespeeld en toen richting oosten, bestemming onbekend. Er was een bekende van een collega mee, die ons de weg moest wijzen. Natuurlijk mocht ik ook nog een stuk varen. Prachtig mooi, we werden flink door elkaar geschud vanwege de golven. Zo’n goeie wegligging hebben die dingen niet, zeker als er maar 2 man inzit in plaats van 64. Binnenin dat apparaat werd je al heel snel gek van de beweging, moet er niet aan denken om daar met 64 man op elkaar gepropt te kotsen van de zeeziekte. Wij met z’n drieën naast elkaar mooi door de golven heen, de vierde kon ons niet goed bijhouden.
Op een gegeven moment een brul dat ik om moest keren, het vierde bootje had motorpech en waaide terug. Wij deze dus snel op sleep genomen en weer aangehaakt bij de rest. Nog meerdere keren een aanvaring doordat dat anderen erg dichtbij kwamen toen ze wat drinken over wilden gooien. Inmiddels was het hillton hotel in west Willemstad al in zicht. Toen opeens was daar aan bakboord een kleine toegang naar een prachtig mooie baai. De golven werden minder, mooie planten langs de kant, we voeren de Piscaderabaai binnen. 
Een kilometer verderop een klein werfje, daar hebben we de boten aangelegd. Dat was voor ons nog een hele truuk, met die tweede als sleep. Vanaf daar willen de nieuwe eigenaren verder vervoer voor de boten regelen richting Nederland. Toen met z’n 9en met een pickup teruggebracht richting Thialf. Ik natuurlijk lekker buiten achterin de bak. Prachtig mooi, het maakt allemaal geen reet uit hier, gewoon de openbare weg op. Dat was me het avontuurtje wel, heb echt gelachen.Inmiddels is het over met de pret, de trappenhuizen zijn afgebroken en morgen worden de ankers weer opgehaald. Er zijn er maar 10 van de 12 gebruikt, dus dat gaat als een speer, EHUM. Heb echt onwijs veel geluk dat ik dit net mee kon maken, de Thialf ligt normaal nooit zo dicht bij land. Dichterbij dan 30 mijl komt zelden voor.
Morgen gaat er nog iets speciaals gebeuren wat betreft de stabiliteit van het schip. Dan is namelijk de zogenaamde slingerproef. Dat moet eens in de zoveel tijd gebeuren en is om de eigenschappen van het schip met betrekking tot de stabiliteit opnieuw te bepalen. Omdat er steeds zoveel wordt bijgebouwd of veranderd hier aan boord, reageert het hele schip weer anders dan 5 jaar geleden. Die gasten die daarvoor aan boord zijn hebben erg veel werk met allerlei gewichten te bepalen en de locaties ervan. Morgen gaan ze de test echt doen, het belangrijkste gebeurd dan als het schip expres een beetje scheef wordt gelegd middels ballast. Dan moet (bijna) iedereen in de accommodatie blijven, vanwege het gewicht, hahaha. Ik ben ze af en toe ook al aan het helpen geweest en morgen moet ik weer helpen met tankpeilingen enzo. Als we met de test klaar zijn vertrekt de Thialf met de Husky richting Golf van Mexico. Om toch ook nog wat meer van het echte varen mee te pikken, heb ik aan de kapitein gevraagd of ik een maandje meekan op de Husky. Dat is dus de sleepboot die altijd mee is. Daar maak ik m’n nautische opdrachten af en dan kom ik weer terug op de Thialf om het technische af te maken. Tegen die tijd komt het eind wel zo’n beetje in zicht. Het is toch best lang zo. Gelukkig leuke dingen mee kunnen maken hier op Curaçao en een maandje op een kleiner schip lijkt me ook wel leuk voor de afwisseling.
Kga nu weer richting bed, morgen wordt het een lange dag met die test. Ze rekenen er een uurtje of 16 voor…. Ben benieuwd.
Het volgende bericht zal vanaf de Husky zijn (als het daar ook lukt ten minste). Tot horens!
Volg de