Ni hao! (Miauw)

Dag beste lezers! Het is alweer een tijdje geleden, hoog tijd voor een nieuw bericht dus. We hebben Azië voorlopig weer achter ons gelaten en over een dag of vijf komen we aan in Brisbane. De eerste keer Kaoshiung was een kort bezoekje, na een 2 dagen waren we alweer onderweg. Het gaat daar natuurlijk heel anders dan in Australië, niks geen bond voor stuwadoors hier, die de meest bizarre eisen mogen stellen. Nee, oude krakkemikkige mannetjes die waarschijnlijk al hun hele leven dit zware werk doen. Communicatie tussen ons en die gasten met handen en voeten en misschien een verdwaald woord engels. Ben er ook nog even de wal op geweest, met de twee andere stagiaires. Eerst naar ’t winkelcentrum, beetje rondgesnord en taiwanezen gekeken. Daarna met de taxichauffeur naar een seafood-restaurantje langs de weg. ‘Very good, very fresh’, zeidie. De vis lag vers voor het uitkiezen en het werd direct voor je klaargemaakt. Natuurlijk met stokjes gegeten, das altijd behelpen, maar het was zeker lekker.

In Kaoshiung zijn er ook wat nieuwe mensen aan boord gekomen, een andere 1e stuurman, een andere 2e wtk en de vriendin van die ouwe ging een stuk met ons meevaren. Na een paar dagen varen lagen we alweer in Qingdao, om dat zand te lossen. Onderweg bizar veel vissersbootjes tegengekomen, bijna allemaal hetzelfde, heel veel dezelfde namen zelfs. Zeker maar een paar goed draaiende vismaatschappijen ofzo. Op een gegeven moment zat echt het hele radarscherm vol met stippen, bijna allemaal tegen elkaar aan. Zie je daar maar eens doorheen te bewegen, gelukkig hebben we een manoeuvreerbaar schip. ’s Nachts kwamen we aan, heb op de brug meegekeken hoe we naar binnen piepten. We moesten even achteruit inparkeren, met de hulp van twee sleepbootjes. Natuurlijk lag daar weer een verdwaald bootje, die werd even professioneel weggetoeterd. De scheepshoorn galmde nog erg lang na over het stille haventerrein. Tijdens het aanmeren nog veel meer geluiden: chinees gebrabbel van de loods over de radio, het mechanische piepen en kraken van de walkranen die op nog geen 20 meter voorbijgingen, een Chinese vrouwenstem over de luidsprekers op de kade, vrachtwagens, de kapitein die de commando’s van de loods herhaalt, ‘eerste achtertros vast’ vanaf het achterdek, meer chinees geblaat over de radio, weer die Chinese vrouwenstem en de draaiende kranen van het schip vlak naast ons. En toen…… lagen we vast, snel weer aan het werk dus, om alles open te gooien. De volgende dag weer rustig verder aan dek, beetje de ruimingangen aan het markeren geweest, om te voorkomen dat een verdwaalde stuwadoor de verkeerde deur opentrekt en misschien naar beneden pleurt, of een lading bulk over z’n hoofd krijgt.

Ook in Qingdao ben in nog een dagje de wal op geweest. Die ouwe ging met z’n vriendin en de vrouw van de HWTK op stap, ik kon aanhaken. Hij had afgesproken dat de agent ons een beetje rond zou toeren en wat dingen zou laten zien. Wat een bizarre stad, veel chinezen joh, bijna 8 miljoen inwoners. Even een opsomming van wat we allemaal gezien hebben: heel veel bruidjes, nog niet getrouwd maar wel foto’s aan het maken voor in de woonkamer, een muffe oude villa inclusief verkopers, een ongegeneerd schijtende chinees in een open openbaar toilet (had weinig behoefte er naast te gaan staan, heb maar een boom opgezocht), nog een chinees, en nog een paar, chinees bier, een pagode inclusief aandringende verkoopsters, strand inclusief volleyballende chinezen in ballenknijpers, souvenirverkopers, een riooluitlaat in zee met vlak daarbij een visserman, een mooi aquarium inclusief onderwatertunnel, een mac donalds met spicy chickenburgers (zo pittig maken ze die niet in Nederland) en een pier vol met Chinese toeristen, souvenirverkopers en bedelaars… Dat was het wel zo’n beetje, ik heb dus een hoop indrukken opgedaan, zelf nog even vuilnisman gespeeld, vuilnis is geld daar. Op de terugweg nog muurvast in het verkeer met de taxi, echt zo’n typisch geval van ieder voor zich, geen regels. Ook nog verdwaald op het haventerrein (Regel 1: de kapitein heeft altijd gelijk. Regel 2: als de kapitein geen gelijk heeft, treedt automatisch regel 1 in werking.) De kapitein had gelijk.

Nadat we na een aantal dagen helemaal leeggeschept waren door de chinezen zijn we weer richting zee vertrekken, alweer ons de zoveelste tyfoon stond op te wachten. De kapitein heeft weer de nodige afwegingen gemaakt en uiteindelijk gingen we op een gegeven moment volle pijp richting Kaohsiung. We kwamen aan met brandstof voor 4 dagen, das niet veel als je misschien een tyfoon moet ontwijken. Tegen die tijd ben ik in de machinekamer begonnen, ook leuk, en ik leer een hoop. Natuurlijk werd er even bijgetankt, helaas hebben we hierbij een flinke lekkage van zware brandstof gehad in de machinekamer. We zijn bijna drie volle dagen bezig geweest met minstens drie man om die troep op te ruimen uit de bilge. Da’s de laagste vloer in de machinekamer, onder de vloerplaten waar je normaal op loopt, met daartussen ondenkbaar veel leidingen, pijpen, kleppen en de hele mikmak. Het was een beste rotklus, want we konden er op heel veel plekken niet fatsoenlijk bij. In Kaohsiung kon ik weer even de wal op, ben met die ouwe en de 2e stuurman de kroeg in gedoken. We hebben flink gelachen, kwamen zomaar die koks ook nog tegen op straat. Gevolg was in ieder geval een kop als een baksteen de volgende dag. Later zijn we nog een keer gegaan, om wat leuke dingen voor het schip te kopen. Er was wat geld verdient met het verkopen van de trossen van het vorige project (die dingen waren veel te groot en hebben we niet meer nodig), dus we zijn er op uit gegaan om te gaan shoppen. We kwamen thuis met een home cinema set, een zootje badmintonspullen, honkbalspullen en basketbalspullen. Van de week al de nodige potjes badminton gespeeld in het ruim, dat was zweten geblazen.

Het is nu dus nog een dag of vijf varen naar Brisbane, we liggen bomvol met staal. Allerlei soorten en maten, van rollen tot platen, van hoekprofielen tot kokers. We gaan verder nog lossen in Port Kembla en Melbourne. Wat het plan daarna is weet nog niemand, dikke kans dat het weer een bulklading wordt. Dat was het weer voor nu, tot horens maar weer!

How are you, mate?

Het vorige bericht was wel erg kort, vond dat ik jullie wel wat meer verschuldigd was dan dat. Bij deze nog even een uitgebreider stukje. De laatste lading pijpen voor de Damgracht is verleden tijd en op 12 september zijn we anker op gegaan bij Dampier. De Australische ‘mates’ (stuwadoors) die hier aan boord zaten konden ook weer naar de volgende klus. Ongeveer een week later kwamen we aan in Portland, voor de eerste lading bulkgoed. Het was een aardige lange dag, de dag van aankomst. ’s Ochtends vroeg de loods opgepikt en aanmeren, daarna de ruimen laadklaar maken. Alles moest piekfijn schoon zijn, de matrozen waren dan ook al druk bezig geweest om de ruimen te vegen, opnieuw te schilderen en te schrobben. Echt, je kon bijna van de grond eten. Omdat we verschillende ladingen zouden krijgen, hebben we ze gescheiden met behulp van de tussendekken. Dit zijn losse dekken (van 6 bij 18 ongeveer) welke op z’n kant kunnen worden neergezet. De kieren worden vervolgens afgedicht met tape, om te voorkomen dat het fijne zirkoniumzand wegloopt.

De volgende dag werd er vóór aanvang van het laden bepaald hoeveel gewicht er precies aanwezig was aan boord. Hiervoor kwam speciaal iemand aan boord, om alle diepgangen op te nemen en er aan te rekenen. Ná laden wordt dit nogmaals gedaan, het verschil is dan gelijk aan de geladen hoeveelheid. Best interessant om mee te kijken. Dat zand zelf is superfijn, en dus erg duur (zie vorige bericht). Hier vindt je waar het zoal voor gebruikt wordt: http://www.periodieksysteem.com/elem_nl.cfm?IDE=Zr . Het werd via een lopende band door een trechter het ruim ingestort. Ik heb in het begin even meegekeken, maar kreeg al gauw vrij om de wal op te gaan.

Grappig stadje, dat Portland. Doet een beetje Brits aan, de winkeltjes enzo. Eerst even een stuk door de haven gelopen en ook nog langs de rotskust naar de vuurtoren. Even kunnen internetten, een praatje gemaakt met een stel vissers op de pier en zelfs nog even in de lokale pub beland. Op de terugweg nog even langs het zeemanshuis voor een belletje. ’t Wordt gerund door vrijwilligers, er stond deze keer een stel op leeftijd achter de toonbank. De man liet blijken dat hij een beetje nederlands sprak, hij vroeg waar ik precies woonde. Toevallig heeft hij een tijdje bij de hoogovens gewerkt, vlakbij m’n woonplaats. Heel tijd met hem staan ouwenelen, blijkt dat hij ook een terreinwagen heeft en gek is van terreinrijden. Haha, even wat stoere offroadverhalen uitgewisseld en uiteindelijk heb ik een hele berg tijdschriften en zelfs wat dvd’s van hem gehad! Kwammie zelf nog naar het schip brengen na het werk, supertof.

De volgende dag zijn we weer vertrokken, op ons oude plekkie kwam nu een schip dat vee vervoerd. Die lag al voor anker te wachten tot wij plaats zouden maken, kwam even 60.000 schapen halen… Na klein dagje varen kwamen we ’s ochtends vroeg aan in Bell Bay, Tasmanië. Zootje pruimenweer, je staat er niet echt bij stil dat het in Australië ook erg koud kan zijn, maarja, we zaten immers ver in ’t zuiden. Mooi stukje gevaren over de Tamar River, beetje m’n ding gedaan op de brug en geholpen met het opengooien van de ruimen. Hier werd er geladen door een kraan met een kiepbakkie eraan. Dat ding werd steeds op de kade gezet, waarna een vrachtwagen hem volstortte met die steentjes. Die dingen reden af en aan… De ochtend daarna zijn we afgemeerd en vlakbij weer voor anker gegaan. We moesten plaats maken voor een ander schip, maar konden nog niet verder richting riviermonding, omdat het tij nog te laag was. Het weer werd steeds beter en het begon er steeds mooier uit te zien buiten, best een mooie omgeving. ’s Middags kwam de loods om ons te helpen met naar buiten varen, het laatste stukje mocht ik van de kap ook ff aan ’t roer.

Inmiddels zijn we alweer een dikke week aan het varen, met bestemming Kao-hsiung, Taiwan. Daar gaat een deel van de lading gelost worden, waarna we verder varen naar Qingdao, China, om dat dure zand te lossen. We worden alleen nogal opgehouden door het weer, er woeden hier verderop twee tyfonen. Vorige week is er al één aan land gekomen in de Fillipijnen, grote ravage was het gevolg. Nu is er een tweede ook langsgeweest, en een derde blijft als het goed is op de oceaan. Omdat je daar echt niet in wil zitten met het schip, hebben we het een beetje afgewacht. Het is maar de vraag wat die dingen doen, we krijgen elke 3 uur updates via de telex en houden alles bij. De kapitein gaat binnekort een beslissing nemen misschien ten westen van de Fillipijnen te gaan varen, als het goed is hebben we daar veel meer beschutting. Oorspronkelijk zouden we ten oosten van de Fillipijnen langsgaan. We wachten het nog even af.

Van de week voeren we door een bruinachtige mist, een mixje van nevel en woestijnzand, het dek werd er helemaal smerig van. Het wordt weer steeds warmer buiten, de 30 graden wordt makkelijk gehaald. Best lekker zou je zeggen, ware het niet dat de airco in de accommodatie het niet doet. Lekker zweten tijdens werk is niet erg, maar het is echt niet fijn om ook nat van ’t zweet in je bed te liggen. Gelukkig kunnen we de nodige deuren en patrijspoorten openzetten voor ‘frisse’ buitenlucht. Ja, tussen haakjes, want soms slaan de uitlaatgassen je binnen op je keel. Maar goed, het is even niet anders, je raakt er aan gewend. Daarnaast hebben we nu een klein zwembadje gemaakt aan dek, voor welkome verkoeling in de vrije uurtjes.

Deze reis zijn we ook de evenaar weer over gegaan, de meesten van jullie weten wel wat dat betekend: gedoopt worden door Neptunus. We zijn best een tijdje bezig geweest met de voorbereidingen. Dikke voorpret, leuk om het dit keer van de andere kant mee te maken (vorige keer was ik ook de sigaar). Ik was één van de piratenhulpjes van Neptunus. We haalden de 5 ongelukkigen (seababies) met de koffietijd op om ze te ketenen en op te sluiten, zodat wij de nodige spullen klaar konden zetten. Ze hebben het allemaal goed doorstaan, moet zeggen dat ik er wel iets makkelijker van af ben gekomen, gelukkig had ik m’n certificaat(bewijs) mee. Ze werden al de hele week zenuwachtig gemaakt met heftige telexberichten, zogenaamd van neptunus. Uiteindelijk zou het zogenaamd niet doorgaan, vanwege het drukke schema van de heerser van de oceanen. De dag werd afgesloten met een barbecue op ’t achterdek, natuurlijk met de nodige alcoholische versnaperingen. Best gezellig, zelfs nog aan het armpjedrukken geweest, vanzelfsprekend kon ik de kapitein niet verslaan, haha.

Inmiddels is er ook weer internet aan boord, dat heeft wel even geduurd. Tussen Taiwan en China hebben we alleen helaas weer geen bereik. Na Qingdao gaan we terug naar Kao-hsiung, voor een lading staal en een jacht. Dan terug richting oostkust Australië (Brisbane, Port Kembla, Melbourne en Adelaide). Jullie horen wel weer wat van me!